نمیشه با نبودت ساده سر کرد...

کنار آتش نشسته بودم.. نمیتوانستم آسمان را ببینم .. بلندشدم.. آرام آرام از آتش و آدم های دورش دور شدم.. کنار رودخانه آمدم.. آب کم جانی در حرکت بود.. صدای قورباغه ای از دوردست می آمد.. کنار آب نشستم .. سنگ ها یخ بودند .. مثل دل آدم های دور آتش.. سرم را بالا کردم و به آسمان نگاه کردم .. من که هستم ؟ تو که هستی؟کجا هستی؟ اتم های بدن من از غبار و ذرات ستاره ای خیلی پیر تشکیل شده.. آنقدر پیر که خیلی وقت است مرده اما نورش هنوز به ما میرسد... من در بدن خود ذرات عاشقی به قدمت کل کیهان دارم...آه گنجینه ی من ! من باور دارم که اتم های بدن تو هم از همان ستاره پیر تشکیل شده .. وگرنه که اینهمه دوستت نمیداشتم .. اینهمه احساس تعلق خاطر نمیکردم.. اینهمه ب یادت نبودم .. تکه پاره های این ستاره ی متلاشی شده کی بهمدیگر میرسند؟ چگونه بهمدیگر میرسند؟ بیا و این ذرات عاشق را بهم برسانیم..راستی جانکم ! چه معشوقه هایی هستند که شب ها دور آتش به نور ستاره مرده ما اشاره میکنند.. دلبرم صادقانه بگویم که به همه شان حسودیم میشود.. تنها موردی ک حسادت زنانه ام را برمی انگیزد همین است... این را از ته قلبم میگویم ...چشمانم را میبندم و خودمان را کنار آتش تصور میکنم .. دستانت را میبوسم .. سرم را بروی شانه ات میگذارم و لابلای انگشتانت دنبال مردانگی ، حمایت و امنیت میگردم...آه هم ستاره ام! ..نمیدانی ک چقدر دوستت دارم و و هر لحظه تورا کنار خودم میبینم ...! نوشته شده در تاريخ دوم شهریور ۱۴۰۳ در ساعت 23:12 توسط به تنهایی خورشید | نمیشه با نبودت ساده سر کرد......ادامه مطلب

خب امروز اومدم ی چیزی بگمکه نمیگم .بجاش چیز دیگه میگم که بماند....گاهی اوقات ما نمیخوایم خوب بشیمچون درد آخرین نقطه اتصال ما به چیزیه که از دست دادیم !..رنج کشیدن لازم است؛ تا وقتی که متوجه شوی دیگر لازم نیست. نمیشه با نبودت ساده سر کرد......ادامه مطلب

و اما امروز ...امروز تنم بوی عطر میگیردعطر آغوش ...در تقویم خورشیدی امروز روزی هست که پا به زمین گذاشتمینی دیشب حدود ساعت ۱:۳۰ شب به زمین اومدم(البته به روایتی از مادرم که هر سال بهم میگه نمیشه با نبودت ساده سر کرد......ادامه مطلب

شاعرانههای دلنشین دیوانهای چون خود .چشم های تو قلب تو را لو میداد اما می ترسید از این که قدم بگذارد در مسیری که قول داده بود پا نگذارد ، اما اکنون در میانه میدان بود و برایش میخواست که بطلبد وباشد ، در تکاپوی حقیقت و رهایی و آرامش بود ، امنیت و قدرت مردانه اش کار هر مردی در این زمانه نبود ، او عمیقا می بخشید و به دنبال آگاهی بود ، در تاریکی قدم میزد و ترسی برای هر مواجه با هیچ چیز نداشت ، او راه های عرفان را قدم به قدم می گذاشت ، شبیه به انسان های امروز نبود او روحی هزار ساله داشت که گاهی اسیر خود و غرورش میشد اما ادامه داشت وجاری بود و......دستان مردانه اش تمام من را در آغوش می گرفت ، عمق نگاهش ، اوج نیاز وجود مرا می طلبید از برای بیخود شدن و رها شدن . ما در عمق هم و از برای هم بودیم اما هر کدام رها و آزاد جسممان در آغوش میکشید وروحمان به پرواز در می آمد .متن به امانت اززشطیو..این متون دلنوشته رو میزارم بتونید بعنوان سرمشقازش الگو بگیرید و استفاده کنید ...و اما تُآنگاه که تُ را از عمق نگاهت (که دریچهی روحت هست) واضحتر دیدم...دیدنی بودیاگر از چشم من خودتو میدیدی متوجه میشدی که چقدر دیدنیهستی.آری ؛تو! و دست و پا زدنت برای اثبات و مُهرکردن دیوانگیات را ...در عین بُهت، نافرمانی و طغیانت رو تحسین کردم.نگاهت میکردم ، باز نگاهت کردمو لحظهای غرق نمایش حس رهاییت شدم.هر بار که با ذهن خاموش به نظارهات ایستادم سرشار از شعف یافتمت.در نظرم یک شورشیِ تمام عیار جلوه کردی که گوی سبقت رو از زمان ربودی و در من متوقفش کردی.همچون یک یاغیِ شورشی! در برابر ذهن و زنجیرهای گسستهای که پس از فکندن و ناامید کردنشان در ناامیدی ژرفی پوسیده بودند ، در برابر حضورمان میدرخشیدی.شورِ تُ بِ درون من نمیشه با نبودت ساده سر کرد......ادامه مطلب

چشم خود بستم !که دیگر چشم مستش ننگرم .ناگهان دل داد زد؛دیوانه !من میبینمش ...شهریار.خطر از بیخ گوش دل و روح و جانم گذشت سپاسگزارم نمیشه با نبودت ساده سر کرد......ادامه مطلب